Przypowieść na własne czterdzieste czwarte urodziny

Odkrywca rynsztoków, rynien, gzymsów, dachów,
Bywalec pałaców, sypialnianych puchów,
Sam sobie sekretem, pychą i postrachem,
  Nikomu nie winien łaski, ni posłuchu -
  Przemierzam wytrwale odcienie ciemności,
  Zaglądam do okien, w szklane książki światła;
  Rozumiem bezsenność - bękart bezsenności,
Gdy - chcąc nie chcąc - cudza bierze mnie za świadka.
Ale nic jej po mnie: sam zmagam się z nocą
Ja - Diabeł Kulawy, ja - marcowy kocur.

Za biurkiem polityk zaczernia arkusze
Tak gęsto, że nie wie już sam - kiedy kłamie.
W rozkosze zamienia słowami katusze,
Bezsenność ambicji usypia mu pamięć.
  Szyba mu podsuwa zaszczytne odbicie:
  W aureoli sierści zimne źródła źrenic.
  - Patrzcie! Dla was nie śpię, kiedy wszyscy śpicie!
  Beze mnie, niewdzięczni, jesteście zgubieni!
Zatem nic mu po mnie. Mam ja własną dumę
I pyszną namiętność skłóconą z rozumem.

Sen szczuje cygarem bystry finansista:
Planuje na jutro miłosierne cięcie,
Które krew z ofiary wypuści do czysta,
Korzystne dla wszystkich kończąc przedsięwzięcie.
  Dostrzega za oknem stworzenie kulawe
  I z nieużywanym droczy się sumieniem:
  Zwycięża się w ciszy. Klęska kocha wrzawę,
  Śledź lubi cebulę, a pieniądz - milczenie.
Zatem nic mu po mnie. Mam ja własny rewir,
Gdzie świat się sprowadza do łupu i trzewi.

Za snem tęskniąc pisarz przytula butelkę,
Tak, jakby spirytus mógł mu dodać ducha.
Słowa - kiedyś wielkie - stały się niewielkie;
Choćby wykrzyczanych - mało kto dziś słucha.
  Gołębie śpią w gniazdach z własnego guana,
  Na szybie pysk koci jak księżyc się chwieje...
  Marzył o wolności i wolność mu dana
  Po to, by odebrać siłę i nadzieję.
Zatem nic mu po mnie. Mam ja własne mroki
I własną samotność nie cierpiącą zwłoki.

Za tym oknem para parzy się zajadle,
Dysząc ciszą, żeby dzieci nie słyszały.
Czwórka śpi za drzwiami w ślepych kociąt stadle,
Ona w trwaniu harda, on w żądzy wytrwały.
  I modlą się w przerwach, modlą o dobrobyt,
  Bardziej, niźli sobie, ufając ciemnościom.
  Modlą się do Boga by z nędzy wydobył,
  Bo nędza żyje żądzą, jak życie - miłością.
Zatem nic im po mnie; gdy chcica mnie chwyta
O niczym nie myślę, o bogów nie pytam.

A tutaj, w tym oknie, śmierć żyje samotna
Karmiona resztkami winy i radości.
Przechodzę bezgłośnie obok tego okna
Nim przyjdzie litosne dotknięcie nicości.

Zrodzony ze spazmu pierwszego dnia wiosny,
Cały poskręcany w instynkty i zmysły -
Obwieszczam kocicy swój skowyt miłosny,
Ostrzegam kocura sykiem nienawistnym.
  Ja sam byłem bogiem! Wyrocznią człowieczą,
  Posłańcem czarownic, cwanym Behemotem!
  Dziś - obszar swej władzy - znaczę wrzącą cieczą,
  Bo tyle mam istnień, że nie dbam - co potem.

Co, kiedy, dlaczego, gdzie, za co i po co...
Świadek nieskończonych potyczek z niemocą.