Narodziny niewolnika

- Kobieto! Czemu zabiłaś to dziecko?
Kto cię namówił?! Kto ci pozwolił?!
- Bo z niewolnikiem poczęłam je - nie chcąc
I urodziło się w waszej niewoli.

Gdybym go nawet nie wzięła za szyję
I pozwoliła wyrosnąć człowiekiem
Myślą zabiłabym go którą żyję
A którą z pierwszym wyssałoby mlekiem.

- Zabijać owoc uczuć i rozkoszy
To z wszelkim prawem i religią sprzeczne!
- Ciężko w niewoli taki owoc nosić;
Rozkosz chwilowa a cierpienie wieczne.

Bo gdyby wypluł pokarm matki swojej
Na waszej paszy rosnąc czarną owcą
Ile rozpaczy łez i niepokoju
Zanimby stał się moim prześladowcą!