Nad trumną Bieruta

Nad trumną Bieruta
Niebo łka stalowe,
Leje Nowa Huta
Łzy ponadplanowe.

Schodzimy tłumami,
By na własne oczy
Przekonać się sami,
Że z butów wyskoczył.

Leży pokurczony,
Z plamami na twarzy.
Takie to są zgony
Pierwszych sekretarzy

Chcemy sprawdzić, czy to
Prawda, że otruty,
Bo ponoć Nikita
Cięty na bieruty.

Ludzie mówią mało,
Ale za to z sensem,
Co się niby stało
Z Gotwaldem Klemensem?

Cisza uroczysta,
Bo nie biją dzwony,
Bierut - komunista
Więc dzwon zabroniony.

Tylko żałobnego
Marsza grają dranie,
Co go Chopin kiedyś
Pisał po powstaniu.

Dokąd pójdzie Bierut,
Co nie wierzył w Boga?
Ten obrońca sierot
Po klasowych wrogach?

Nad grobem przystają
Towarzysze z CK
Zdechł Czerwony Pająk.
Grzebią... jak człowieka.