Lektury artysty w chorobie

Chłodne sierpniowe są wieczory,
Z dachówek gęsto dżdż* kapie,
A ja, pod kocem, ciągle chory,
Swój ślad odciskam - na kanapie

I mroźnej oczekując zimy
Czytam zaległe anonimy.

Łają piśmienni przyjaciele,
Że mam kochankę z dwojgiem dzieci
I, zamiast pobrać się w Kościele,
Żyjemy w grzechu, tak jak leci,

Co gorsza - z finansowych darów,
Które mi śle bezmyślny Naród.

Z tych sum, przysłanych abym śpiewał -
Buduję babie rezydencję,
Sam siebie sprzed choroby niewart
Cynik, co broni się niezręcznie;

Krajowych mając dość batalii
Latam co rusz to do Australii.

Pod chłostą słów tych - ja się wiję
I kajam się (szlochając w kułak),
Że z Panią, dzięki której żyję,
Łączy mnie miłość, a nie Stuła;

A już wybaczyć Jej nie sposób,
Że córki ma wyrokiem losu.

Reszta? - Nieprawda. Lecz, co z tego?
W Ojczyźnie widać nędza taka,
Że nikt tu nie ma już niczego;
Zazdroszczą więc, że ktoś ma raka.

Lecz mają rację, że w chorobie
Myśleć przychodzi mi - o sobie.

Chcą jeszcze, żebym śpiewał dla nich!
(Pewnie "kuplety z życia kresu").
Tak swoją misją opętani,
Że - ani nazwisk, ni adresów!

Stąd też riposta ta "na łamach":
Wszak nieistnienie ich - to dramat!

Więc do śpiewania, czyli zdrowia
Nie śpieszyłbym się wcale, wcale,
Gdy taka czeka mnie widownia
Na takim dzierżąc piedestale.

Ale, na szczęście dla artysty,
Inni - też czasem piszą listy...

Zaś ja - utracjusz i pasożyt
I z anonimu'm wierszyk złożył!