Książę

Książę się ukrył w nocnej wyobraźni
Ściemniał od oczu zielonych jarzenia
Żółty nos księcia świeci od niechcenia
Wargom różowym w mrok żeglować raźniej

Księżyc sam siebie oświetla z przejęciem
Korzysta z tego upleciona krzywo
Korona z drutów książęcej pamięci
Gdzie myśli złote prosty wiodą żywot

To czego nie ma jest portretem księcia