Ona nic o nim nie wiedziała.
Z tęsknoty do niej ściskał żal go.
Księżniczka imię Inez miała,
A on Don Pedro był Hidalgo.
"Ach, wezmę ja wierzchowca mego
W piękności co rywala nie ma
Kopyt koloru czerwonego
Gromami strzelę w ruń czterema!
Okna księżniczki się rozewrą,
Ona aż straci głos z zachwytu,
A potem krzyknie: Ach Don Pedro
Twój koń czerwone ma kopyta!"
Ja na to nie przestając gnać:
"Tak, ale ja chcę z tobą spać!"
I pomalował Pedro kopyta konia swego
I ruń rozerwał świeżą pod wieżą damy swej,
Ale nie drgnęły szybki koloru błękitnego
Nie krzyknął nikt: "Mym mężem być Don Pedro zaszczyt miej!"
"Na nic kopyta nikną w trawie!
Koń łeb powinien mieć czerwony!
Gdy zachwyt Inez nad nim zdławi
Wkrótce zostanie moją żoną.
Ach myśli ta śmiałości daj mi,
By czyny dorównały chęciom!"
Tak się Don Pedro modlił w stajni
Ujmując w czerwień łeb zwierzęcia.
Okna księżniczki się rozewrą
Na oścież wizjom siedmiu nieb
I krzyknie Inez: "Ach, Don Pedro!
Twój rumak ma czerwony łeb!"
Ja na to nie przestając gnać:
"Tak, ale ja chcę z tobą spać!"
Cuglami łeb czerwony Don Pedro konia swego
Na ruń skierował świeżą pod wieżę damy swej,
Ale nie drgnęły szybki koloru błękitnego
Nie krzyknął nikt: "Mym mężem być Don Pedro zaszczyt miej!"
"To ciągle mało! Ciągle mało!"
Don Pedro łeb czerwony gładzi
Gdy jego Hidalgowe ciało
Żądz dzikich więcej wciąż gromadzi.
"Koń musi cały być czerwony!"
Myśl nagła na Hidalga spada -
"Gdy tym jej do mnie nie przekonam,
Ach, biada mi! Ach biada, biada!
Niech okna Inez się rozewrą
I niech w zachwycie złoży dłonie
Niech krzyknie do mnie: Ach Don Pedro!
Wszak ty masz czerwonego konia!"
Ja na to nie przestając gnać:
"Tak ale ja chcę z tobą spać!"
I gnał czerwony rumak, aż ziemia pod nim drżała!
I oto patrzcie: w oknie księżniczka składa dłonie!
"Ja kocham cię Don Pedro, i pragnę twego ciała!"
- Tak ale ja mam Czerwonego Konia!
- Tak ale ja mam Czerwonego Konia!
- Tak ale ja Czerwonego Konia mam!
