W naszym cyrku, co długo dorabiać się musiał,
Wreszcie mamy numer na sto dwa!
Tłumy widzów ucichły, wszyscy siedzą jak trusie -
Treser wkłada głowę w paszczę lwa.
Ha ha! ha ha!
Głowę w paszczę lwa.
Gdy już włoży czuprynę między kły błyszczące -
Uniesienie wiwaty grom braw.
Uwielbienie dla mistrza warte każde pieniądze
Bestia przecież drapieżna aż strach!
Ach ach! ach ach!
Drapieżna aż strach.
A po każdym spektaklu lew zamyśla się srodze:
"Może odgryźć mu wreszcie ten łeb?"
Ale w czas przedstawienia trzyma nerwy na wodzy,
Na bicz zerka i stygnie w nim krew...
Ech ech... ech ech...
Stygnie w nim krew.
Tak wahając się ciągle, raz potulny, raz zły,
Zobojętniał na ludzkie lew wrzaski
I zapomniał na koniec, że w ogóle ma kły...
A treser wciąż zbiera oklaski!
Lew zapomniał na koniec, że w ogóle ma kły,
A treser wciąż zbiera oklaski!
