Rytmy 2017-10-10T10:02:17+00:00

O świcie wydmy ściągają na siebie
Skośną poświatę z pobliskiej pustyni
Co cienie kładzie na brzeg oceanu.
Słońce promieniem w wodorostach grzebie
Cherlawy wietrzyk o smaku brzoskwini
Chcąc nie chcąc łyka zdrową porcję tranu.

Dzień się rozkłada w rozpustnej spiekocie
Poci się blaskiem zakrzepłych kryształów
Ocean stoi obrócony w niebo.
Rozkwitłe w skałach wapienne paprocie
Zajawą cienia pęcznieją pomału –
Słychać, jak rośnie skamieniałe drzewo.

Zmierzch nad widnokres kościołem wystrzeli
Zawiesi miasto z płonącej tkaniny
Na krótki pacierz, póki słońca zachód
Falą jedwabne prześcieradła ścieli;
Fioletem błysną płynne seledyny,
Sunąc z szelestem szorstką skórą piachu.

Tak czas się bawi chwilą z oceanem,
Niepomny pierwszej, nieświadom ostatniej –
Zawsze trafiając we właściwą strunę.
Chociaż już wszystko było powiedziane
Tyle już razy – ile ust i natchnień –
Powiem raz jeszcze na własny rachunek:

Można żyć pięknie wierząc w życia szczerość,
Która ocala, lub obraca wniwecz,
Że nie zabraknie świtów, dni i zmierzchów
Z ostatnim włącznie, po którym dopiero –
Jak mówią – zacznie się życie prawdziwe…
Chyba stęsknione za tym, które pierzchło.

Jacek Kaczmarski
18.8.1997

Informacje dodatkowe

Inspiracja

brak

Jacek o

brak

Rękopis / Maszynopis

brak

Nuty

Nagranie