Wypowiedź Jacka Kaczmarskiego znajdująca się na wkładce kasety "Krzyk", wydanej przez Pomaton w 1991 r.
Krzyk to program złożony z piosenek napisanych w latach 1974-80, mający charakter diagnozy człowieka w sytuacji bez wyjścia, ubezwłasnowolnionego historią i polityką, a także jego słabościami; bronią pozostaje tylko ironia albo krzyk rozpaczy.
Wypowiedzi artystów znajdujące się na wkładce płyty CD wydanej przez Polskie Nagrania w 1999 r.
Jacek Kaczmarski (wypowiedź z sierpnia 1999 r.): Nagrywaliśmy tę płytę latem osiemnaście lat temu. Nocą, przy otwartych oknach studia Polskich Nagrań. Nie było w tym nic konspiracyjnego. Takie akurat wypadły wolne terminy. Ale młodzi ludzie wracający ze Starego Miasta ulicą Freta przystawali pod tymi oknami i brali udział w naszym "Krzyku". Bo to był czas - w owym roku 81 - kiedy wykrzyczane lęki i bóle trwożyły jakby mniej i mniej bolały.
Potem płyta, podobnie jak wiele innych, znacznie ważniejszych rzeczy, zniknęła. Na całe 8 lat - do 89 roku i podobnie jak wiele innych, znacznie ważniejszych rzeczy, przebywała w prawdziwej, przymusowej konspiracji, zamaskowana niewinnie polityczną okładką. Jeden jej egzemplarz dotarł nawet do mnie w 1987 r. do Australii. Ale oryginalna okładka, grafika Pawła Petryckiego, przepadła bez śladu. Przedstawiała ludzką twarz, która w miejsce oczu ma wyciśnięty w ciele, jak w ustępliwej glinie, ślad żołnierskiego buciora.
Zbigniew Łapiński (wypowiedź z sierpnia 1999 r.): "Krzyk" to wspaniałe, radosne chwile w studiu Polskich Nagrań; to młodzieńcze kreacje muzycznych uniesień, próba przelania emocji i uczuć, tak ważnych dla nas do dnia dzisiejszego.
